اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عزیز بومی ای هم قبیله
رو اسب غربت چه خوش نشستی
تو این ولایت ای با اصالت
تو مونده بودی تو هم شکستی

تشنه و مومن به تشنه موندن
غرور اسم دیار ما بود
اون که سپردی به باد حسرت
تمام دار و ندار ما بود

کدوم خزون خوش آواز
تو رو صدا کرد ای عاشق
که پر کشیدی بی پروا
به جستجوی شقایق

کنار ما باش که محزون
به انتظار بهاریم
کنار ما باش که با هم
خورشید و بیرون بیاریم

هزار پرنده مثل تو عاشق
گذشتن از شب به نیت روز
رفتن و رفتن صادق و ساده
نیامدن باز اما تا امروز

خدا به همراه ای خسته از شب
اما سفر نیست علاج این درد
راهی که رفتی رو به غروبه
رو به سحر نیست شب زده برگرد

خواب دیده ام

داس ها

توبه می کنندو

عاقبت به خیر می شوند

و بعد سیزده رکعت از نماز

سروها

شمالی ترین ستاره را

سجده می کنند.

آخ نمی گویم

این سیب ها دهانم را درسته قورت داده اند....

نباید کسی از این راز باخبر شود

و من چقدر نامفهوم تو را می خواهم

چقدر واضح می بوسمت

و چقدر نامفهوم...بدون هیچ مخالفتی....برای تو ساخته می شوم

از بس که منحرفی

یک قطره رنگ

یک سیب برهنه

حال تکلیف من چیست ؟

چقدر دوست دارم آنقدر ببارد

تا خون توی رگ هایمان را بشوید

تا تمام گلوله ها

دست خالی برگردند

بدون قطره ای سرخی.

باران . باران . باران

گلخندی بزن بر من

تبعید می شوم به خودم

به فکر ممتد به خودم که تویی

گر می گیرم

در وطن تبعیدی ام

سرخ می شوم از شرم دیدارت

اسفند را بر خودم می ریزم

دور تو می چرخم

مبادا چشمت زند روزگار

این روزها

آب بالاتر آمده

و نمی دانم باد از کدام سمت می وزد

که هرچه می گردم

خانه تان را نمی یابم !

ببین چگونه در من حلول کرده ای

که چند پرستوی کوچک

در گلویم لانه کرده اند