اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از سوزش ِتاول ِزخم های اوهام

و طغیانی است

از شلاق های زمستان بر تابوتِ تن ِاشکبارم

تیرباران ِشقایق های سرخ _در_ انجماد ِ باتلاق ِسکوت ِزرد است...

علیرضاااااا !!!

چرا ؟!

منتظری ؟! واسه خاطر این ؟!

خنده هایم درد میکند

وقتی

روی تنۀ خورشید

واژۀ مرگ نقش میزنند..

نمی شکند

سکوت تنهایی ام را

در قتل عام زمستان
رو به مرگ...

در قتلِ عامِ بی برگی درختان

به تاراج می برد انتظارِ

آخرینِ برگهای اسیر

در چنگالِ جنونِ زایشِ زمستان؛

«حقیقت تلخ »

ای خوب من ...

نقاشی میکند

زمینِ سبزِ مطهر را

برای حضور سبز بهار

فاصله ها

دره ایست

پر از پژواکِ واژه های معلق

در حجم سکوتی سرد

و فریادِ بغضِ شکستۀ

ناقوس های ِهراس و درد

در تعفن تناسخ حسرت،

که پیله های تنهایی را

در دامِ عنکبوتی ِ

عقربه های طوفان زدۀ

سرنوشت نا نوشته ام،

باسارت نشسته...