اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رسیدن بخیر

می لرزم

پای استرس های گاه بی گاه خودکارم

و انگشت ها

که جایی برای دویدن نمی بیند

نه !

دیگر، به هیچ

دل نخواهم بست

« سعدي بزرگ»

چقدر دوست دارم

در آبهای آزاد

در پیژامه ام بخوابم

و آزادانه سیگار بکشم....

یک حنجره



چند ماهی سرخ



این همه خنجر!!!؟

همه چیز را

قسمت کرده بودند

و کسی جز من و تو

سهمی از تنهایی نداشت .

حالا

تو مو های سپیدت را درو می کنی

من

آرزو های کالم را .

طنین بیاندازبر پاهای بی حسم ،

که یک قدم به جلو

همیشه عرض کوچه کم است و

بهانه برای توقف جور !

ایستاده اند

و همه چیز برای تجاوز سواره رو آماده است !

و کم کم درخت خاری می شود

که باید از چشم خیابان کند!

دیشب دوباره -از تو چه پنهان- دلم گرفت
با اینکه پای هیچ زنی در میان نبود!