اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این گسل ِ زلزله خیز

خدایم را ویران کرد...

می نگرم؛...

سایه ی خاکستری انده بر چهره ی مسخ شده و

رقص حلقه های دودِ سیگار ِ

نشسته بر فضای تنگ و استحاله شده ی اندیشه و

شهوتِ نبض های آتشین ِعصیان،

همخوابه ذهن ِ تاول زده ی افسوس...

دنیا در تلاطم و درد

می سوزد دل و

می خروشد عشق ،

گونه هایم داغ

شعله میکشد،

روح شکسته ام

از شراره ی اشک خورشید

دشت ِخونین ِشقایق

وزش ِباد

آسمان گلگون

از گلبرگ های داغ ِ بر باد رفته

دلبندم گوش کن!!!...

آوای گریستن ِامواج ِخروشان ِدریای خزر

قصه ی دلدادگی مان را

به گوش ساحل لاجوردی میرساند...

ستاره هایت رادر آغوش میکشمُ

ماه را بوسه باران میکنم...

هر دم می باردُ

تو با چتری از عشق زیر ِبارش ِچشمانم

نشسته ای آرام،

نگاهِ غمناکت به آسمان ِابری

در انتظار ِ

تابش آفتاب بر مردمکِ گریانم...

«بال های باد»

پری زاده ی جنگل

با لباسی الوان

در انتظار ِ

شاهزاده ی سوار بر بال های باد

تا برقصند در آغوش ِآسمان