اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو که کنار ِِدریابی

هيچ کس "تو" نمي شود براي من

بمان با من

اي هم قدم ممنوع من

دارم از " تو " مي نويسم

بهشت فاصله ی پلک بالا و پایین من است، وقتی که به "تو" نگاه میکنم...

موهایم را نوازش کن

قبل از اینکه سفید شوند

انجام شد.....

چراوقتي که آدم تنها ميشه
غم وغصه اش قد يک دنيا ميشه
ميره يک گوشه اي پنهون ميشينه
اونجارو مثل يه زندون ميبينه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
وقتي که تنها ميشم اشک توو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه ي دل در ميزنه
ياد اون شبها مي افتم زير مهتاب بهار
تووي جنگل لب چشمه مي نشستيم منو يار
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
ميگن اين دنيا مثل قديما نميشه
دل اين آدما زشته ديگه زيبا نميشه
اون بالا باد داره زاغ ابرارو چوب ميزنه
اشک اين ابرا زياده ولي دريا نميشه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه

شقايق گفت :با خنده، نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سُرخم چنان آتش، حديث ديگری دارم
گلی بودم به صحرايی، نه با اين رنگ و زيبایی
نبودم آن زمان هرگز، نشان عشق و شيدايی
يکي از روزهايی که، زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکيده، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد يکی خسته، به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش، پيدای پيدا بود،

ز آنچه زير لب می گفت، شنيدم سخت شيدا بود

چشمانت !

مرا ! دیوانه ی زندگی می کنند!!

دل می سپارم به خش خش برگهای پاییزی... صدایشان هق هق قلبم را لو نمی دهد!

مرا خواندی

قلبم شنید

به آسمان نگاه کردم

مهتاب شبهای بی قراری

به هیچ ستاره ای اجازه ی درخشیدن نمی داد

لبخندی بی دلیل بر لبانم نشست...

سلاااااااااااام دوست جوووووووونم صب بخير