اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هی از درزهای شعر می زنم بیرون. اصلا چه فرقی می کند دلم را موزیک کانتری بنویسم یا بندری گریه کنم…حالا که دانه هایم پوست اناری ام را می شکافد و دلم هی از خودم می زند بیرون.

اصلا بگذار ابرها همین طور نیمکت نشین آسمان باشند و باریدنم را تماشا کنند و من بی هدف در زمین بدوم و این شهر هم هی سر روی شانه ی خودش بگذارد و ببارد

لایک

لایک

اما
فردا که بیاید
صبح با چای و نی نبات، شیرین می شود
سماور با آتش زیر خاکستر، روشن.
و داستان را
استکان، دهان به دهان می چرخاند.

در سفره خانه ای کنار خزر...

کاش به این شعر قدم بگذاری
پیش از آن که پیراهنش را عوض کنم.

فکرهایم پارس می کنند

بیدار شو!
کمی جوشانده از آسمان برایت دم کرده ام

بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم

داریم سمت چپ +1

هنوز هم آسمان آبی است ، و غروب دریا غرق در سکوت...

و تو
در کوچه‌ی کناری
اشتباهی خواهی پیچید

اُردیبهشت‌های رفته...

این‌جا ... هجوم وحشی باران،

تلخ و غریب و خسته و ویران،

شب‌های بی‌قراری خزر

کابوس‌های تلخ خیابان

معکوس می‌شمارم و نابود می‌شود

حسی درون این تن بی‌جان،

از لحظه‌های سخت پریدن

از عشق بی‌بهانه و احساس سوخته
تا ترس و درد و گریه و هذیان