اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

جایی که واژگان مادینه از عشق تهی شده اند

و مردانگی، در کنار خیابان پا می خورد

... حالا مدتهاست که دلم درد می کند

شعر چشم مرا که به غزل می نشانی ...نگاهم را ترسی سرد فرا می گیرد .....

می ترسم....می ترسم تو هم روزی غزل چشمهایم را فراموش کنی ...

چکه های روحم در هوای بارونی

شمس لنگرودی

تصویرسردی نگاه تو،پس از مستی

و فروخفتن آتش

تنم را می لرزاند

من: دهکده­ها نبض حقایق هستند
او: مردم ده با تو موافق هستند
ناگاه صدای خیس رعدی پیچید :
باران که بیاید همه عاشق هستند

می خندم

بغض می کنم

می گریم

وحتی قهر می کنم

بی هیچ ملاحظه ای ،مهم نیست اگر بگویی چه بچگانه است

دلم کودکی ام رامی خواهد

غل وغش نمی خواهم

خنده ام یخ می بندد

در

سردی چشمانت

شبت زیبا

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

***

نیست کسی مونس تنهاییم

وای به حال سر سوداییم

***

تشنه ی پیمانه شدم میروی

زار چو پروانه شدم میروی

***

یار توام یار وفا دار تو

سوخت مرا شعله ی رخسار تو

***

حیف که بیگانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

***

میروی جانم به فدایت مرو

سوختم از جور و جفایت مرو

***

حیف که بیگانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

تشنه ی پیمانه شدم میروی

زار چو پروانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی...

نیستی اما یادت اینجاست

وقت گل کردن رویاست