اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رویای من

ثانیه ایست از بی حواسی زمین

تاب که می خورم...

من
طعم شیرین یافتن را در طعم تلخ از دست دادن یافتم!
و...دراین میان سهم من تنها یک
(یادت بخیرساده بود!!!)

سر جاده....

اگه می شد نوشتش تو دل نمی موند..دلتنگی نمی شد ..درد نمی شد..یه حرفایی رو نمی شه با کسی غیر از خودت بگی.....این حرفا درد و بغض می شن

دوری پایان دوستی نیست …
گاهی لطیف ترین غم دنیاست!

کاش می دانستی!

میدانم تا آخر پاییز
تمام بی قراری هایم شکوفه خواهد داد
و با اولین برف زمستان
به بار خواهد نشست

ننوشتن نتوانم ...

همراهان همدل من...

بعد تو هیچ مسیحا نفسی مژده نداد!