اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پنجره خسته است

از نگاهی خیره

به ته

جاده ای که نمی آیی ...

چشمانم

پی نگاهت می گردد

هرجا....

گاه

نگاه می کنم

به گاه نامه ای

که لحظاتش

را

باهم نگاشتیم

به رفتنت می اندیشم

داغی برخاسته از ماسه های ساحل

تنم رامی سوزاند ...

به آسمان نگاه می کنم

کاش

پر پرواز داشتم

و

نگاهی

به انتهای‌ آبی آسمانی آب

در خاطرم می ماند...

ستاره چشمک می زند

من روبه آسمان

دراز می کشم

چشمانم سنگین می شود

نسیم یک برگ از تقویم عمرم را

ورق می زند...

همین دوستم یک وقتهایی دلش کوچیکه کوچیکه

اندازه یک قطره اشک

اما فقط برای خودش

یادت می آید!؟

همیشه در یادم بودی !

ونگاه می کردی مرا ازآن بالا

ومراقبم بودی دراین پایین

ومن خوشحال بودم این میان ..

از کنارت ردمی شوم

وتظاهر می کنم ندیدمت

شاید یکبار تو قدم پیش بگذاری

اما انگار تو واقعا" مرانمی بینی...

خیره مانده است چشمانم

ازپنجره به انتهای جاده

عقرب های لجوج زمان ،شتابان

دوار

دورمی زدند

ونیش می زدند

به من ...

خنده ام می گیرد !

چه می ترسیدم ،از سردی آب

خواهش نمی کنم !

خواهی برو

خواهی بمان

اما

بمان ..

تحمل کسی که اوایل جور دیگه ای بود خیلی سخته....