اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باتو

فرصت های از دست رفته ام

چه

بسیاراست .

کوتاه می آیم

به جبران

غصه هایی که بلنداست.

خدانزدیک بود

چرا من

در دوردست دنبالش بودم ؟

دستانم کوتاه

پاهایم دراز

ازگلیم خود

وقتی آرامی

درآغوشم

زمان شیطنت دارد

ازحال زارم

همه

رازم خواندند

تنهایم

درمیان ولوله اطراف

چه می دانستیم

روزگار بازیگر ما را سالهای طولانی ازهم بی خبر خواهدکرد

وشبی زمستانی در روزهای پایانی بهمن، قلم دردست

احساسم را محتاط بیرون می ریزم

کاش قاصدک ازتو خبری می آورد

امروز من مانده ام و خیالی ویرانه

پس از این چه بسازم ؟ در رویا

اینقدر نیامدی

آنقدر در خیالم

تو را ساختم ،

پرستیدم

خندیدم وعشق دیدم

نگاهت سرد

خشک می کند

عطش باتو بودن را

همیشه

نقش های تراژدی

برای من است

که زیر پوستی

ایفا می کنم

در زندگی

چه ناشیانه

گم شدم..

چشمانم خیس

لبانم خشک

دلم آتش