اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کمرش خم شد بس که از سنگینی اشک نوشت

بازم بارون زده نم نم .....

اینجا سرزمین واژه های وارونه است:
جایی که گنج، "جنگ" می شود
درمان، "نامرد" می شود
قهقه، "هق هق" می شود
اما دزد همان "دزد" است
درد همان "درد"
و گرگ همان "گرگ" (اين نوشته از من نيست)

تو از نهایت شب حرف می زدی
از نهایت تاریکی ها
تو از عروسک کوکی سخن می گفتی که همه به سان دخترکان او را تنگ در آغوش کشیده بودند
تو بانوی عشق بودی و شور و نور...
تو به فکر گل ها بودی
به فکر ماهی ها
به فکر علی کوچولو
تو دلت به حال باغچه می سوخت
بانوی عشق ،بانوی شور،بانوی نور
حال باغچه هنوز هم مساعد نیست
ما هنوز در پی خاطره ی پروازیم
و هنوز امید واریم که کسی می آید
کسی که مثل هیچ کس نیست
بانوی عشق،بانوی شور،بانوی نور
آخر چگونه می توان تو را انکار کرد؟

کاش چون پرتو خورشید بهار

،سحر از پنجره می تابیدم

، از پس پرده لرزان حریر

رنگ چشمان تورا می دیدم

همه ی عاشقانه هایم

"مخاطب خاص" دارد ..

با این همه انتظار و پای لنگ عقربه های ساعت !

هر روز چیزی شبیه نبودنت در دلم میریزد

و من در نبود تو نابود میشوم.

دلت برای همان یک نفر تنگ است


تا نیاید


تا نباشد


هیـــچ چیز درست نمیشود...

می ترسم شب بیاید و

باز میان ازدحام دلهره گمت کنم

و عقربه های هیچ ساعتی به

همان ساعت غروب پنجشنبه هایمان نرسد

من خسته ام

بیابرویم . . .

دوست دارم یک شبه شصت سال را سپری کنم ،

بعد بیایم و با عصایی در دست ،

کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم ،

تا تو بیایی ،

مرا نشناسی ،

ولی دستم را بگیری و از ازدحام خیابان عبورم دهی!

حالا میروم که بخوابم!

خدا را چه دیدی!

شاید فردا...

به مانند پیر مردی برخواستم!

تو هم از فردا ،

دست تمام مردان وامانده در کنار خیابان را بگیر!

دلواپس نباش!

آشنایی نخواهم داد!

قول میدهم آنقدر پیر شده باشم ،

که از نگاه کردن به چشمهایم نیز ،

مرا نشناسی!