اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نبضم‌ از طغيان‌ خون‌ متورم‌

مرا از نوشتن گریزی نیست

چنان که از عشق ...

چشم هایم خسته میشود

آنگاه که تو را نمی بینند

نمی آیی

و ماه

سرد میشود



در فنجان چای

حرارت تمام تنم را می سوزاند و من شتابان به سوی وزشی می گردم تا خاموشم

کند

سلااااااااااام شادی


شبتون بخیر

بشو بشو من تو را نخام

سیایی من تو رو نخام

بلایی من تو رو نخام

سرانگشتانم مست می‌شوند
سبز می‌شوند
من امشب
پروانه‌هایی را که
از دریچه‌های بارانی چشمانت پرواز کردند،
گردهم آوردم تا ببینند
که من دیوانه تو هستم
و چشم بسته کنار خیالت زندگی می‌کنم
تو در وجودم می‌رویی
آن چنانکه علف‌های تازه در لابه‌لای
سنگفرش‌های مخروبه‌ای می‌روید
من می‌آیم تا تو را بر شانه‌ام بگذارم
و از میان سایه‌های غلیظ تنهایی
و لحظه های عاجز زندگی بدون عشق
و سراب خاطره‌ها و روزمرگی لرزان
بیرون ببرم
آخر می‌دانی
جویباریست که به ابدیت می‌ریزد
همیشه و به هر شکلی به راه خود خواهد رفت
چیزی توان توقف آن را نداردعشق را می‌گویم
عشق...
عشق نام دیگر توست

عــــــشق

همین خنده های ساده توست

وقتی با تمام غصه هایت می خندی

تا از تمام غصه هایم رها شوم.

پس اگرمقصدپروازاست،قفس ويران بهتراست

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

چه شـــ ــورها پیوست

به این شکستهء بیـــــــ ــدار، با شکستن خواب

ستــــــ ــاره بود و رواق بلند شب

تاریــــ ـک!

صدای نبـــــ ــض زمان بود

صـــ ـدای بال درخت

صدای پای نسیـــــ ـم

صدای نرم غــــ ـزل های آب، در مهتاب .

همان ترانهء غمگین که می سرود سپــــــ ـــهر

همان حکایت مبــــــ ــهم که می نوشت شهاب .

ستاره را گفتـــــ ــم :

کجاست مقصـــــ ـد این کهکشان سرگشته ؟

دلَم گرفته است ،

آسمان هم ،

سخت گرفتار ابرست