اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در چه ساعت و چه روزی

شعر گفته ام

و کتابهایم را در کدام سال

چاپ کرده ام

هیچکدام را به خاطر

ندارم

روح من است که می گرید

گریه ی باران نیست

و فریاد توفان نیست

روج من است که می بارد

کولاک برف نیست

و نهیب سرما نیست

هيچگاه ندانسته ام

كه ساعت شعر كدام وقت

دوازده ضربه را مي نوازد

و من در انتظار مي مانم

تا ساعت سيزده فرا رسد

با هر كلمه

مرگ مي آيد

و بر كاغذ مي نشيند

و با هر كلمه

سفيدي كاغذ

پيام نيستي سر مي دهد

چه اميد بخش است

سفيدي كاغذ

آنگاه كه اندوه خود را

به او نگفته ام

فقط با كلمات است كه گريه خواهم كرد

من هر گز نخواستم که بدانم

فقط زیستن آب را تماشا کردم

و سکون خاک را

من آنچه را اندیشیدم

رها کردم

چه روشن است همه جا

و شادی ما می لغزد در سطح خیابان

زیر نور چراغ ها

و زندگی از ما می گریزد

سرم را بر آستانه سنگ

می گذارم

و لبم را بر لب آب

و دست در دست باد

می روم

برای سوختن در جایی

که نمی دانم

من چه می دانم که قند

بار دیگر چای را

شیرین خواهد کرد یا نه

من هیچ چیز نمی دانم