اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سـکوت مـی کـنم

و بـه چشـمانم اجـازه می دهم

تا فـریـاد بزننـد

و تـو محور می شـوی

وقتی دل مانـــدن ندارم،

پای ایستادن هم نيست...

کاش میدانستی این انتظار ، این صبوری تلخ چه کرد با من ، چه میکند هنوز !!!

افسوس ...

تو

با هر برگ ِ بی درخت

در من تکرار میشوی

فرسایش ِ بی دلیل ِ اشک و باران برای چه؟

تو

روییدنی ترین بذر ِ ریشه دار ِ قلب ِ منی

سبز خواهی شد

حتی

بدون من ...

گذشتــــــه ای که حالمــــــان را گرفتــــــه است . . .
آینــــــده ای که حالــــــی برای رسیدنــــــش نداریــــــم
وحالــــــی که حالمــــــان را بهــــــم میزنــــــد

گاهی تو …
گاهی یاد تو …
گاهی هم غم تو …
آخر این “تو” کار مرا تمام می کند !

چشمان من

چشمان تو


قلب من

قلب تو


نجابتت

غرورم

من,

سکوت,

غروب سرد پائیز,

نقطه نمی گذارم!!

باید"تو" هم اضافه شوی...

بی"تو"

"من"

نخواهد بود...

چقدر همه شبیه هم اند این روزها

قدم زدن در خیابان مثل نگاه کردن در آینه دلهره آور شده!

اتوبوس های واحد انگار نفس ندارند بار درد آدم ها را بکشند

به هرکس نزدیک می شوی در آستانه انفجار است و دلش می خواهد روی شانه ات گریه کند...

هرکس چیزی برای فرو ریختن دارند

و تو می ترسی از این همه شکسته های آدم

و تو دلت می گیرد از این همه آدم های شکسته

و فراموش می کنی تکه های خودت را

و دلت می خواهد فرار کنی

چه خلوت است در این روزها جاده ها...