اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کوجاااااااااااااایی تو صدف....

صبورانه درانتظار زمان بمان!

هرچیزی در زمان خودش رخ میدهد.

باغبان حتی اگر باغش را غرق آب کند

ناله هاي من مي تراود از در و ديوار

آسمان اما سراپا گوش و خاموش است...

سلام مروارید

روز زیبایت پر نور

خواهش می کنم

امروز نیز در صدف بمان !!

می ترسم آخر ، در گل و لای ساحل پیدایت کنند....

سفر سنگین است

شکر...

چشم های اشتهایم



را روبه



زیباترین



تصویر دنیا باز میکنم

پر از سکوت میشوم ...

می بینی



چه قدر دوستت دارم ؟!



آن سان که مردمان



عاشق عاشق شدنم می شوند !



و تو پروانۀ گم گشتۀ من



میان بوی گل هائی



قاصدک ها آیا خبرت می آرند



زین بوتۀ صحرائی ؟!