اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هميشه همين است
تو مي‌روي سمت خواب‌هاي آسمان
من مي‌مانم
در حسرت يك سلامِ آشنا.

خانه‌ای که تو را نمی‌شناسد انگار

خانه‌ای که برای تو در اتاقِ کوچکی خلاصه شده است

توکوهم بودی و هستی

روی قافیه های دلم می نشیند

و زبانم

این دیوانگی را می سراید

تو را به این نگاه عاشقانه قسم

به این تپش پر اضطراب که بر جانم می کوبد

به این امید که در قلبم جوانه می زند

تو را به تمامی عشق قسم

شعر چشمانت را از من مگیر

من با نگاه تو شاعر شدم

خودکارکه مداد نیست

بزند زیر حرفش!

قله

اوج پشیمانی ست

تمام راه رفته را

بر می گردی...

برای قبرستان دست تکان دادم

با این همه

اشکم در می آید

تا این همه شمع را خاموش کنم.

اذان را بگو ...

بساط شیر و خرما

را عَلَم کن

وقت افطار

غم و درد است

می سوزد

چشمم

خاموش کردن آتش خانه ام

از هیچ رودخانه ای

بر نمی آید

زوزه ميكشد

گرگ وجودم


-گذشت چند شب

ازعرياني ماه-

.

.

.

چنگ ميزنم/

ازدهليزمردگان

ريسمان زندگان كجاست؟

کاش چراغ ماه را خاموش می کردی،
شب را نمی دیدم...

حالا
ابتدای این جاده ی دور ایستاده ام
بی آب و
بی دعا ...

نبودنت

نگران پنجره ها هستم

وقتی باد

با نوازشی

عاشقشان می کند

سلاااام #علیرضا

شبت بخیر دوسمی ....