اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برگرد و نگاه کن از من چه ساخته ای !!

ویرانه ای از پوست و استخوان ...

و مشتی شعر عاشقانه

این عاقبت کسی ست که چشمان خیس ِ تو را دید ...

آنگاه که می انديشيدم

به پایان رسیده ام

آنجا که هيچ

به جز تاريکی ،معنا نداشت

مثل یک سرو

چرا....................

ممنون آرمان جان ...غم نبینی...

احساس سوختن به تماشا نمی شود..

نگران لحظه هــامم که منو بی تو نمیخوان !

گفتم یه خواهش دارم. وقتی آسمون چشمهام خواست بباره تنهام نذار…

گفتی: چشم !!

حالا امروز من دارم یه گوشه ی خلوت گریه می کنم اما آسمون نمی باره….

تو هم اون دور دورا ایستادی و داری به من می خندی..!!

آخه چرا ؟مگه گناه من چیه ؟