اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انقدر خسته ام که وقتی دست بلند میکنم روی نبودنت



از نگاهم برف میبارد



سرد میشوم



اسمان روی تنم میخوابد



عاشق میشود



و خدایش را از من میگیرد



من خدایی ندارم برای خودم



فقط انقدر خسته ام



که خشک میمیرم

مرا احساس کن

خسته ام

اینگونه که در پستوی پیله ها

دور خودم تنیده باشم

جایی که

کلاغها هم عاشق میشوند.

شاید

سرتاسر سربه هوایی ام را

عاشق شوم!!!

آغوش من ای کاش

آنقدر بزرگ بود

تا

همه ی رگه های مهربان تنت

در آن جاری میشدند.

چشمانی که نبودنت را غریبی می کنند،

و لحظه هایی که اندازه با تو بودن پر از احساسند.

چه سیاه می بینم این همه سپیدی را
وقتی که نیستی.

طوفانیست پیش از آرامش حضور تو . . .

در هیچ پازلی قطعه چهار گوش پیدا نخواهی کرد.

هر کس در پی قطعه گمشده خود می گردد.

فریاد حسی دوست داشتنی در حیات خلوت این روزها