اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند

دلم می خواست : پرنده ای بود

و روی درخت سبز پنجره ام می نشست

شاید

انتهای باغچه را به یاد نمی آورند


یاس ها...

زرورق نازک آسمان امشب

پر از خاطره است

ماه در ته کشتی بی سرنشین خوابیده بود

و من نمی دانستم که بیدارم یا خواب

مرده بودم در آغوش شاخه های خشکیده ی زمستان

یا زنده بودم در ته جاده ی فراموش شده

هیچ نمانده بود

از نوازش دست ها و چشم های تازه شکفته ی تو

که موسیقی پر طراوت شبنم و گل وامانده در کنار جویبار

به تنگ آمده را هیچ می شمرد

آفتاب هزاره ی آینده در چشم های تو خوابیده بود

و جرئت نداشت بیدار شود

در فاصله ی گنگ میان رویای فراموش شده ی من

سکه ها و تندیس های فلزی بی قرار بودند

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

اعتراف....

دو چشم خسته.....

نیستی که ببینی چگونه دور از تو

به روی هر چه درین خانه است

غبار سربی اندوه بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

بجز تو یاد همه چیز را رها کرده ست

نیستی مهربانم

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند

فرشته