اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ساده و با احساسی....

من بهار عشق را دیدم و باور کردم و هرشب در دفتر خاطراتم نوشتم.

من از غم عشق در اضطراب بودم و تو گرفتار سکوت سنگینی بودی.من تمام

هستی ام را در نبرد با این عشق آتش زدم.سوختم و به عشق تو تمام صبر و قرارم

از دست رفت،اما دریغ آرزوی با تو بودن چو دردی کهنه همیشه بر دلم خواهد ماند

تو از من دوری و من غمگینم

بی تردید در تمام لحظه هایم تو را می جویم

من با دست های تو به اوج رویاهایم خواهم رسید

پس دست های آسمانی ات را از من دریغ نکن.

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست؟؟؟؟؟؟؟

سیاه می کنند بیا کمی از مد افتاده باشیم...
سپید بمانیم...

صبح میشود شب هـا....

.هـــــر وقت بیایــــد دوست داشتنـــــی اســــــت...

تنها تو را صدا میکنیم ....مادر

دل من اگر نشکند پس چگونه درک خواهد شد؟

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود

من تهي خواهم شد از فرياد درد

امروز چندبار فرو ریختم..زیر باران های خزر...

گاهی آلوده صرف می شوند
و جمله به جمله می میرند و سکوت میکنند...!
سکوتی که س آن سوال پیچشان میکند
ولی ت آن تیریست بر همه توضیح دادن ها...!