اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خداحافظ پنجره ی من

که تنها تو به حرف های دل خسته ام گوش می دهی

خداحافظ ستاره ای که هرگز نورت را ندیدم

وخداحافظ ای اشک های بی گناه

من رفتم می روم جایز نیست

می روم تا پیدا کنم ان حقیقتی را که مرا باز می گرداند …شاید!

شاید تو ندانی دستی را که در دستم بود …هرگز باور نکردم

و صدایش را

غبار جاده ها را چه کسی انکار کرد

و ندانسته گفت و ندانسته خندید و ندانسته رفت

که هنوز زیر سنگینی نگاه هوس امیزش بیدار شده و به خواب می روم

و چه کسی گفت که مرگ را دوست ندارد

در حالی که مرده بود

نگاه می کنی به من
برفی که بر موهایم باریده
راه تمام آشنایی ها را بسته است
انگشتانم استخوانی تر از آن شده اند
که نوازشی را یادت بیاورند
و تمام این سال ها
آنقدر میان خطوط موازی دفترم
دست به عصا راه رفته ام
که بردن نامت کمر واژه هایم را خواهد شکست

دیگر نیازی به دعای دریا نیست

گلدان ها را آب داده ام

ظرف ها را شسته ام

خانه را رُفت و رو کرده ام

دنیا خیلی خوب است،

عجيــب بغض دارد؛

عجيــب دردِ نبودنت ميشود بلاي جانــم ...

عجيــب

در همان سوز ،

ميان کوچه ،

روح مرا وجود مرا از دردِ دلتنگي ات پر ميکند ...

عجيب...!

آقو ما به دنیا اومدیم جنگ شد
راه رفتیم کودتا شد
رفتیم مدرسه جنگ تموم شد
درس خوندیم هی نظاموی آموزشی عوض شد
رفتیم دانشگاه کنکور ول شد
رفتیم سربازی معافیت آزاد شد
رفتیم سرکار مملکت تحریم شد
خواستیم ازدواج کنیم طلا گرون شد
گفتیم بریم خارج پاسپورتمون دی پرت شد
الانم اینترپل دنبالمونه هه هه هه هه یعنی له لهماااا
با این شرایط که پیش میره آقو فکر کنم مشکل از ما باشه اگه بمیریم شاید دنیا بهشت شد هه هه هه هه هه

با چشمانی خیس برایت نوشتم...

زیر این رنگین کمان پینه بسته

دخیل بند بغضم باش

امروز روزی هزار بار مرگمو آرزو کردم خدا منو ببخشه .............

قدیسه ی مــــن !

فانــــوس ِ چشمهایت در معبد رویایم

همچون ناقـــوس ِ نیلوفری در مردابــــ است

که بی هیچ چشم داشتی

فقط بـــرای زیبایی زنده است ...

من مینویسم.....تو میخوانی ... ؟

یک اول بی آخر...