اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در کودکی بسیار کوشیدم

فرق میان درست و غلط را دریابم

اما کسی معیاری به دستم نداد

و حال که همه چیز در گریز از معناست...

میفهمم که نیاز به کسی دارم که راه را نشانم دهد.

تنبیهم کند

تشویقم کند

نه به حق قدرتی که دارد

بلکه به اقتدارش

این روزها فقط چرک نویس میکنم،خاطرات بر باد رفته را...

همه در فضای پر دود

یک کام،دود...

مردی تنها

صندلی خالی،

گوشه کافه ای در این شهر...

بعد

تکیه می دادم

به صندلی

چشمهایم را می بستم

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم

اکنون در این دهکده خانه ی ماست،تنها...

من از همهمه های بی دلیل

راه جتسم به اکتشاف رسوب های بی قراری هات

بیـا تا کمـی بـا تـــو صحبـت کنـم

فردا روز سختی دارم بانو . یکم دلهره یکم غصه....وشاید....

قلبم مالامال از غم زندگیست