اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بعد این همه سال

چشمانم

هنوز کودکند

شب ادراری دارند...

ساکن دریا که باشی شاعر دردها میشوی....

این یعنی خلاء ... یعنی اندیشه ی فرو ریختن تو ، میون انبوه فکرهای من...

یعنی متلاشی شدن یک مجسمه ی زیبا ...

آبی ها سیاه میشن

قرمزها

سبزها

.

.

.

باز هم من می مونم و خاطراتم...

کجایی که این غم یخ زده را در دلم آب کنی

جاوید باد انسانهایی که شادیها را علتند

دلم در سینه دل دل میزند

صدایی در سرم هی هق و هی هق میزند

لبانم در ظواهر هی هه و هه میزند

نارفیقی بر دلم چنگ می زند

از پس چشمان مواجم کسی

جایی

در آن دلواپسی های دراز و دور ،

تلخندوار

دست کوتاه

پاتاسرگوش

ناامید از هرچه هست و نیست

ناامید از دنیایی که دیگر نیست

ناامید از بودهای بیش و کم

هی دل و دل میزند

هیهات از ما

رحم کن اگر انسانی

چشمانت هستی ام را به دار می کشند

نا امی‍ــــــــــــــــــــــد نیستم...

فقط دلتن‍ـــــــــــــــــگم

کاش میشد گاهی با آبی آسمانها یکی شد

خرده بر پرستش خداوند یکتا نکنید....سپاس

خدایا این منم....

این کف دستامه....

این خلقت توست!!...

خدایا اگه سوالی باشه: _ منم_

اگه جوابی باشه: _تویی_

.فاصله غربت حرفاس...