اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درون دلم معرکه ای برپاست

چشمان تو ، آتش بیار ِ معرک

تمامِ نسیم سهم شبنم شد ...

ما که هیچ....

کاش لطفی کنی و

جهان و محتویاتش را

این‌گونه بی‌معنا و معلق نگذاری

....

تصدقت

یک پیام ِ کوتاه هم کافی است.

ز دور

به جای تو، خودم را در آغوش می‌گیرم،

بازوانم را

که حالا رشته‌کوهی از دل‌تنگی است.