اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشمک

ماهی


را.....

وقتی هوای خانه سنگین است

از چشم های لای روزن ها

از طعنه، از بیگانگی، از شک ...

سیرم ازین بازیچه بودن ها

بر چشم هایت
چشم می بندم
.
ذهنم آرام

پر از
سکوت می شود...

می بینی ام؟

تنها

از جمع شاعران بیرون آمده ام

در کوچه های خلوت شعر

قدم زنان در سکوت

ماه را نگاه می کنم.

واژه

حرف

صدا

من در دلتای کلام می مانم

و لحظه ها می روند

تا در مرداب سکوت

برای همیشه بگندد

فرصت نیست

باید به تولد شعری فکر کرد

باید به تولد شعری...

بی چتر نمی شود زیر سایه ی این شعر ایستاد

سقفش چکه می کند

که دیشب

شاعرش بی امان

خودش را بارید تا صبح

شاعر دفترش نم بر داشته

چشمش

دهانش

روحش

و به این فکر می کند

که باید رویاهای خیسش را

زیر آفتاب آسمانی دیگر

پهن کند

مشکل عکس هم حل شد

ترنم ذهن تو تنها یاور روح پیچکی من است
دریغش نکن...

من مرغ کور جنگل شب بودم

باد غریب محرم رازم بود

چون بار شب به روی پرم می ریخت

تنها به خواب مرگ نیازم بود