اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گریه ...

راه ِ چاره نیست امّا ...

راه ِ مسالمت آمیز ِ بی چاره گی است ...

خسته گی ام در نمی رود که هیچ ...

بی شرف همه را هم فراری می دهد ..

واژه ها ...

اسیر ِ بُغض اند ... ،

تابع ِ سکوت امّا ...

مُردن ...

نداشتن ِ احساس نیست ... ،

نخواستن ِ احساس است ..

شرم ...

دلی که آتش گرفت را فقط دیگر باید روی َ ش خاک ریخت ... ،

والسّلام ...

خاطره های زیبایی ست که هنوز تداعی نشده،یادت میرود!

هیچی دیگه برام تو این شهر نمونده

تمام آدم ها و اتفاق هاش برام تکراریه ، از همه چی خسته شدم ، خسته

فهمیدم اون هام از من خسته شدن ، دیگه نمی خوان باشم

حس پرواز پرنده در آبی آسمان را فریاد خواهم زد

..آب میشوم ..میریزم...از خود میروم...



نفسهایم اوج و فرود ندارند...

همه چیز به نرمی و لطافت آفتاب پاییزی ..و به روانی رقص سقوط برگهاست...

..آب شدنم را دوست دارم...وقتیکه همه وجودم در یک مسیر.. حرکتی آرام بخود می گیرند...

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

از محبت چه میدانید؟

برگهایتان را رو کنید

اندوخته هایتان را بر روی دایره بریزید

تا بگویم

چند مرده حلاجید...