اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درشیون می درخشم...

با چشم های بی فروغم
در
شب های سرد کویرِ تنم.
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشیدم

وقتی جسم رنجورم
به خواب می رود؛
روح ام، درد نمی کند!

قلم، دلم
- را -
نیش زد!

اما

چشمان من



بسته



است

.

.

می نشینم کنار پنجره ی انتظار

و به آسمان خیره می شوم

چه قدر کوچکم من .