اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تماشای تاب بازی خورشید روی بند انگشتت

دستان تو که نباشند

هجوم اینهمه تنهایی را

تاب نمی آورد این اتاق.

خطوط دستانت را حفظم

قلم که بدست میگیرم

صفحه مالال تابستان میشود

مرداد روزهای زمستانی ام تویی

تو...

از اینهمه دیوانگی مستمر

کدام واژه را

صرف زکات ثانیه های بی تو بودن کنم

که شعرم حلال باشد ؟

غرور من تنها برای دوست داشتن

زیر پاهایم جاری می شود

و گرنه آنقدر سختم

قطره ی باران نیز دردش می گیرد

وقتی بر تن سنگی ام می بارد

آوتار نیو مبارک

بای................