اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خبر ز حال من نداری
که دل به جاده می‌سپاری...

زنگ تفریح....

بالاخره
یک‌روز حسود می‌شوم
یک‌روز پای همه‌ی این‌ها
می‌میرم!

دست به سینه خواب‌م رفته
ـ مثل غول ِ چراغ ِ جادو ـ
که هر چه آرزو کنم
به خواب ببینم...

ای بابا داداش علیرضا بذار بیام کرج با هم میزنیمش اصن
سلام بهرام ننه خوبی؟چه عجب یاد ننه پیرت افتادی

آآآآآآآآآآآآآآآآخي دوباره دوستم

قلم توی دستام گریه میکنه
با نوشتنم کلمات گریه میکنن
به دردی مبتلا شدم که
مادرم با هربار نگاه کردن گریه میکنه

باید همه‌ی کتاب‌ها را سوزاند
وقتی هیچ‌کس
برای شعر چشم‌های تو
ـ مثل من ـ
غزل نگفته است

اره بسته ولی دلش تنگ میشه یه روزی میاد

من به بوی پیراهنش مبتلا شده ام
و هر لحظه که اراده کنم
شعری برای از او نوشتن دارم !

پشت کرده ام به تمامی آنچه ناهنجارم می کند...
کجاست سمت بودن و رسیدن به حس پنهان ماندن و صمیمیت خانه ی دوست؟