اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پشت پنجره ام



صدها منظره است



بين شاخه هاي درختان

عریان کن قلبم را

از اینهمه بی قراری ...

دچار یک جور درد بی درمان شده ام ...

کارمان از این زار تر نخواهد شد...

بیا به خواب زمستانی برویم.

آغوش آرام تو
قصه قشنگی بود
که هر شب خسته بی خواب
- باز-
می گفتمش
برای کودک درونم

.چه برف عجیبی می بارد...در شقیقه ام....

گیج تر

از همیشه ...

سهم من از شب یلدا شاید…
قصه ای از غصه و انار سرخی که پر از دلتنگی ست

به نام خدا
فرسنگ ها دور از آغوشش...

پـشت سنگینی یـک درد

دلشوره می زند بالا

......... پیراهن خسته روز را

کودکی ام را بی پناه رها کرده ام ،

حماقت هایم را تکرار می کنم

و

زمانه پوزخند زنان روح به صلابه کشیده ام را تازیانه می زند !