اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو بیا

بر این چهره ی خفته روی خاک

کمی برگ بریز.



فردا

یک سنجاب

زیر همین برگها بلوط پنهان می کند

و من

امین جنگل

خواهم شد.

امسال

شکوفه های ریز انار هم

چنگی به دل نمی زنند.



تا ابتدای تابستان صبر می کنم

اگر نیامدی

این تاک دلمرده

ته مانده ی میراث قومم را

نذر

آب شریف انگور

خواهم کرد.

فنجان، زندان چای است

تن، زندان من.

چای را من سر می کشم

من را خاطرات تو.

باد می پیچد


لای روسری ات ........

دنیا خراب می شود و مست..

حتي يك بار


نگفتي: دوستت دارم

فكر كن!

كنكور بدهي اما

نتيجه اش اعلام نشود!

دلهره موج می زند میان نگاهم

نت هایتان مستدام

اما

خبر ندارید

اینجا

تمام موسیقی های زمینی

از من فراریند

منم بیرون بودم خوردم جات خالی

تمام این آغاز های بی تو روزی تمام می شود



و این پنجره خاموش را سکوت می بلعد