اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با رفتنت دردلم خونابه اي

!جوشانده ام

من عشق را نالیده ام

!من درد را خنديده ام

من گونه هاي زخمي خورشيد را

!در يك غروب سرخ ديدار ديده ام


من زخم تاول را

بروي شانه هاي ستاره هاي شب

كه مهتاب را به سوي گور مي بردند

!فهميده ام

من تماشاگری بیش نیستم

دست و دل بسته

در این حیرانی

مزرعه زیر یک مشت حرف

له شد

تمام نبودنت را

پرت کردم توی کوچه

بگذار همسایه ها

بی ملاحظگی ام را

جاربزنند

عاشق

که حساب وکتاب سرش نمی شود!

تمام بعدازظهررا

می خواهم به چشمانت خیره بمانم

شایدمترسکی شدم

تامزرعه ای آرام بخوابد

یادرختی که ادای پرنده هارادربیاورد

توچه فکرمی کنی؟

کاش به گوشش برسانی این شعر ناتمام را:

مرا به یاد خواهی آورد

آنچنان که باران،

غبار را از سنگِ قبرِ کهنه ای

می شوید،

تا نام فراموش گشته ای

بدرخشد از پس سالها!

مرا به یاد خواهی آورد

اما...

دیر

زمانی که دیگر نیستم!

نگاهت را که می بندی مواظب باش دست دلم لای آن نباشد.....

او نیز می داند

و

می بیند

شب بیماری هایم را

تکان می خورم

می لرزم ،

که شاید با دستانش ...