اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

طنابی که فکر می کردم دور کمرم بسته ام تا بالا بروم دور گردنم بود !

این سکون اینک من...

حاصل اینهمه وردی است...

که خوانده ام و می خوانم...

که تو خواهی ماند...

برای همیشه ی من...

برای هر سال من...

من تو را با خطي خوش گوشه اي از دلم نوشته ام...

و خاطرات تو را...

مانند چيني هاي قدح گل مرغي..

كه بالاي رف اتاق هاي قديمي جلوه گري ميكرد...

در رديف اول چيده ام...

یادم باشد اگر اّهسته گام بردارم دیرتر شب می شود یادم باشد....

آخرش یه روزی هجرت در خونتو می کوبه

شمالی ترین نقطه دلتنگـ ـی