اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عکسها اما نمی خوابند

سخت است ...!



درخوش گذرانی هایت هم



افکارت آزارت دهند !



و



طعم زهرمار به خود بگیرند



لحظات شادیت...

تنها به خاطر این لحظه‌هاست که برایت می‌نویسم. می‌خواهم کتابی بنویسم که در نظرت عاری از اندیشه

باشد، و گمان کنی در آن بازتاب شور و شوق خود را می‌بینی.

ای دشت‌های پهناور غرقه در سپیدی سحر، من شما را بسیار دیده‌ام.

و ای دریاچه‌های آبی، در امواج‌تان غوطه‌ها خورده‌ام، و هر نوازش نسیم خندان لبخند بر لبم نشانده است.

این است، آنچه از گفتنش به تو خسته نخواهم شد.

من به تو شور و شوق خواهم آموخت. اگر چیزهای زیباتری می‌شناختم، از آن‌ها با تو سخن می‌گفتم، از

همان‌ها و نه چیز‌های دیگر.

پریشانی روزهایم


شانه ای می خواهد

چون زلف پریشانی که

شانه می خواهد...........