اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چقدر سخت است تلاش کنی بغضت را بشکنی
ولی گریه نیز در غربت دیدگانت گم شود

آرام و بی صدا

رد پایی نیست.........................................سایه ام تنها............................چه بی رنگ می شوم گاهی.....................

در زمین زندگانی
آسمان را می‌شود پاشید
می‌شود از چشم‌هایش ...

چشم‌ها را می‌شود آموخت
می‌شود برخاست
می‌شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون رفت
می‌شود دل را فراهم کرد
می‌شود روشن‌تر از اینجا و اکنون شد

شکست !
صدای شکستنش را نشنیدی ...

باز برمیگردم به تنهای ام