اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتی از تو مینوسم


قلبم خیس دلتنگی است و چشمانم طوفانی

دعا میکنم

پای سجاده دلتنگی هایم

نماز گریه بی دعا نمیشود

خدا دلش حرف میخواهد

و من دلم سنگ صبور

جای تو خالیست

ولی خدا تنهایم نمیگذارد

هر کجا میخواهی برو

من خدا را دارم

تویی که تنهایی

خشک تر از
تمام شمعدانی های بی تو خشکیده ام

پستاتونو دوست دارم . . . یه جورایی خیلیاش حرفِ دلمه . . .