اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آرزوهایم را به آنان که
از زندگی اشباع شده اند بسپارید
غرورم را
به پدران شرمسار دهید
چشمانم را
به مادران انتظار
دستانم را
به کودکان کار هدیه دهید
پاهایم را
به مسافران خسته
روحم را رها کنید تا برود
و قلبم را ...
قلبم را تنها بگذارید
که تا ابد برای عشق او بتپد.

مثل سرباز مرزی که

به آن سوی مرز ها می اندیشد

چه کنم ؟چاره کجاست؟ سهم من دردل این ویرانی یک سبد بی تابی است

دیوید: «یه مردی رو می‌شناختم که کور بود. وقتی چهل سالش شد جراحی کرد و بینائیشو بدست آورد.»
دختر: «چطوری بود؟»
دیوید: «اولش خیلی خوشحال بود. چهره‌ها... رنگ‌ها... منظره‌ها... ولی همه‌چی تغییر کرد. دنیا بدبخت‌تر از اون بود که تصور می‌کرد. هیچکس بهش نگفته بود چقدر کثافت اونجاست. چقدر زشتی. همه جا زشتی می‌دید. وقتی کور بود، عادت داشت با یه تیکه چوب تنهایی از خیابون رد بشه. وقتی بینائیش رو بدست آورد، از همه چی می‌ترسید. شروع کرد توی تاریکی زندگی کردن. هیچوقت از اتاقش بیرون نمیومد. سه سال بعدم خودشو کشت.»

Film Title: [The Passenger - 1975]
Director: [Michelangelo Antonioni]
Writer: [Mark Peploe]

افسانه بازگشتت

همان داستان رفتنت است

که من سر و ته می خوانم!

بی هراس به قبیله من بیا

خون من

مهر امان نامه تو !

بالهايم دوباره مي‌رويند
اوج مي‌گيرم
از اينجا
درختان چقدر كوچك‌اند

آدمها كوچك‌اند.

جهان پر از نام است

اما

نه نامی متعلق به من است

نه من متعلق به هیچ نامی

ولی شما می توانید

مرا درخت صدا کنید

من از شباهت نام ها می ترسم