اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تا به چنگت نیاورم، خورشیدچشمانت
خواب در دیدگانم
حرامم باد.

سرم و می ذارم روی میز. و شعر حسین پناهی رو زمزمه میکنم...

راس میگه یک وقت هایی باید

رویِ یک تکه کاغذ بنویسی

تعطیل است

و بچسبانی پشتِ شیشه‌یِ افکارت

باید به خودت استراحت بدهی

دراز بکشی

دست هایت را زیر سرت بگذاری

به آسمان خیره شوی

و بی خیال سوت بزنی

در دلت بخندی به تمام افکاری که

پشت شیشه‌یِ ذهنت صف کشیده اند

آن وقت با خودت بگویی:

بگذار منتظر بمانند.....

خدايا تو احساس اگر داشتی

دلت را چو من سخت می باختی

برای خود ای ايزد بی خدا

خدای دگر نيز می ساختی

. . . و عشق با سوت هیچ پاسبانی نمی ایستد

در این بی راه راه

کسی را دوست می دارم

که از تبار آفتاب است و صبح خورشید در سینه اش پیدا

که سایه سار عشق اش ، خنکای هبوط من است



و دستانش

نوازش گر نازک تنهایی من .

[لینک]

که هیچ کدومشم خوب نیست