اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینکه مرتب خودتو به دیگری یادآوری کنی تا فراموش نشی ، عجیب غم انگیزه !

تو اما می آیی

و چراغ سبز می شود

و این اتفاق افتادنی نیست !



این اتفاق را شاید روزی خدا

بعد از آب و جاروی پیرزن

از روی دیوار این کوچه بیندازد !

حتی در انتهای زمستان .....پاییز


رژ خوشرنگ لبهاش را

به رخ درختهای این خیابان می کشد

گم شده ام در زمستانی بی نشانه

همیشه سلامت باشی داداشم!

فریاد دفترم بلند شد

کاغذها خودشان را جمع کردند

دستانم خیره به من زل زده بودند

کلمات رنگشان پریده بود

من بیگناه بودم