اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روزهاست که می خوانم

هر روز می خوانم

تکرار مے کنم ، مرور مے کنم

و باز مے خوانم

اما ، هنوز اول ِ خطم

درست مثل ِ کسے که تا به حال منطق نخوانده است

چه سِر ے ست

نمے دانم

که چطور منطق ندانسته

فلسفه ے عمیق چشمان ِ تو را

از حفظم

دشمنی هم اگر کنی طاقت دوست نداشتنت را ندارم...

مراقب خودت باش بوی پاییز توی کوچه پیچیده

گل های چادرت باد میخورند...!

عــــــــــبـــــــــور...یــــــــعــــــــنــــــــی...مـــــــــن...

کـــه از هــــمه ی حس سرد و بی تفاوتت آرومـــــــــــ...

و...عـــــاشــــــــــــــــــــــــــــــــــــقانه

میگــــــــــــــــــذرمــــــــــــــــــــــــــ...!

گرچه دلگیرتر از دیروزم

هیچ

و تنها با هیچ

هیچ کاری نمی‌شود کرد

چرا همساذه؟

چه لحظه ی سرخوشی ست
"ما"شدن در امتداد تمامی خطوط درهم این واژه ها

هیچ نمانده ست از رویای ما