اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرستوها که رفتند

کلاغی سیاه جانشین آنهاشد

تا بشارت دهنده سحر باشد

در شبی که تمام نمیشد شبهایش .

صدای شغالان را می شنیدم دیشب

داشتند صدای شوم کلاغ را

با صدای زوزه هایشان می بریدند .

گوش هایم را گرفته بودم

طاقت شنیدن اذان را نداشتم !

در دمای شلیک گلوله های سربی

به سوی تو !

باریکه راه سختی ست

دل ما

برای عبور دیگران

وقتی تنگ میشود برای هم !

گل گاوزبان !

که چیده ام برایت

در نیمه شبی مهتاب .



به رنگ ارغوان است سحر

بیا بنوش آرام !

پرواز را دوست دارم

اما از پریدن با بالهای شکسته می ترسم...

امشب پلنگ چشم تو و ماه شرم من

تا اوج قله های کهنسال و پر شکن-

سر می کشند و پرده ی مهتاب می درد

آوازهای وحشی مردی دهن دهن...



هزار و یک بار چرخیدم و باز

ناخوانده باز گشتم

از آواز و اندوه سفره ها.

و پرت شدم

میان سفره ای که هنوز

عاشقم از تو...

لایییییییک

گاهی فقط باید بنشینی
فقط یک تسبیح
فقط یک کتاب

چقدر سخت است تجربه ثانیه هایی که

برای تو در عین درد آور بودن اما دوستش داشتی...

تو دوستش داشتی اما او فقط می خواست تنها نباشد...

حالا هم تو تنهایی و او ... نه....



به همین سادگی....

از این هم ساده تر....

چه امروز و دیروز

که هیچ کس در این خانه نبود جز من،

چه فردا

که همه می ‎آیند؛

فرقی نمی‏کند

تو که نباشی،

من تنها هستم.