اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خدایا...!!!


مرا چه طعمی افریدی

که همه زود از من سیر میشوند...

کلماتی بفرست
که خلاصم کند از دلتنگی
که منــوّر بزند در روحم.

سلام من که متوجه نشدم؟؟؟!!!!!!!!!

برای خواندن تو !



ای آیهء دانایی



وضوی تفکر گرفته ام



و به اقتدای آفتاب



هستی را



عاشقانه اقامه می کنم.

شعر خسته ای در من

منتظر یک تپش ساده است انگار....!

اما دیگر بیخیال این حرفها شده ام.

همین حرفهایی که در آن

همیشه

من : عاشق تو باشم

و

تو : عاشق هر که میخواهی!

دخیل می شوم به پنجره،



تلاوت باران



شفا می دهد مرا !

پاي هر شعرم تابلويي زده ام

خطر غرق شدن

چشمهاي تو دريا بود !

من و شعرهایم را

همه با چشم های تو شناختن

چشم هایی که وقتی مرا دید

نشناخت !

بگذار دوستت داشته باشم

بي آنكه بپرستمت

بت شدنت را خاصيتي ست

كه در توان من ابراهيم نيست