اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مگذار که نفس ها

بی تو بودن را

تکرار کنند

من دلشوره میگیرم و می ترسم

که قلبم از ان بالا

زیر نگاههای تو که شاید مغرور شوند

مبادا گم شود

بیا ساده باش و قناعت کن

به عشقی که

در شکل یک جوانه سبزوکوچک هم میتواند ریشه کند

و

جاودانه شود

اینک

ناکامی کلمات

در تهوع کندی لحظات

به بغض می نشیند و

با قطره قطره ی دریغ

چشمانم پرآب.

کاش می دانستی

اشک شعریست ناب.

آی عشق ، چهره سرخت پیدا نیست...

انسان ،
آن نقاش مصنوعی
به دره های عمیق
تاریکی
سقوط می کرد
در قرنی از رنگ ها . . .

مرا حبس کن // در آغوشت // من برای حصار بازوان تو // مجرم ترین زندانی ام...

روزی که رفتی
يک روز بارانی بود
و چقدر دوست دارم
يک روز بارانی ديگر
برگردی
و زير چترت
مرا جدی بگيری!

در آستانه فصلی سرد!

خاک که می خورم

زنگ می زند احساساتم

.

.

.

.

گردگیری قلبم با تو!