اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بانو....

مدّتـــــ هاست لــــبـخـــندهایم ظــــــاهــــری اســت..



مدّتـــــ هاست لــــبـخـــندهایم بـــویِ ــدَردــ مـی دهـــــد..



گــــــویـا الـــــفـبایِ ــدَردــ از لــــبم مـی تــــراود..



ــدَردــ هــــایِ نـــگـــفتنـــــی..



ــدَردــ هــــایِ نـــهـــفتنــــی..



ــدَردــ هــــایِ کـــــهـنه ی لـــــجـوج..



گـــــویــا دفــــترِ مــــرا دســـتِ ــدَردــ ورق مــی زند...!



ذرّه ذرّه آبـــــــ شــدنم را حــــس مــی کـــــنم...!



مدّتـــــی اســت کـه احـــسـاس مـی کنــم



خـــــاکســـتری از دو مــــاهِ گــــذشـــته ام..



حــــس مـی کنـــم گـــــاهـی کــــمی گـــــنگــم..



گـــــاهـی کــــمی گیــــجـم..



حــــس مـی کنـــم گـــــاهــی صـــد بـــــار در یــک روز مـی میــــرم...

خیال می کردم
کنار صدایت نشسته ام

اما
فردا که بیاید
صبح با چای و نی نبات، شیرین می شود
سماور با آتش زیر خاکستر، روشن.
و داستان را
استکان، دهان به دهان می چرخاند.

در سفره خانه ای کنار خزر...

همراهان همدل من...

جایی که واژگان مادینه از عشق تهی شده اند

و مردانگی، در کنار خیابان پا می خورد

وقتی آرامی

درآغوشم

زمان شیطنت دارد