اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو سراپا آرامشی...

خنده هات پیشکش همون که تو رو از من گرفت !

... بعد از تو من تنهاترینم

در زمانی که برای غربتت سينه دلسوزی نيست

خیال نیست

خواب هم

زندگی می کند در من ...

با من ...

می دونم کجاش رو بزنم

خودم را دور كشيده ام،خاكستري مايل به ماهيگيري

قلاب را به آب داده ام و حواسم را به آهوي پيراهنت

كه زير سايه نخل ها باران را به خواب مي بيند

تراشه هاي مداد رنگي را جارو بزن با شلال موهايت

ومرور كن روزگارم را درچشم هاي روسياهت

آشوب گونه ات را چگونه تصوير كنم گلبانو؟

اصلا از اين نقاشي جداشو

بيا به غربت پشت غبارها

تا دور بزرگواري كوير بگرديم

دستت را سايبان چشم هايت كن

جــنـگل آهــنی

من چه می دانم که قند

بار دیگر چای را

شیرین خواهد کرد یا نه

من هیچ چیز نمی دانم