اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اون خدای مهربون ..........پر....

بزن تو گوشش .

لحظه های انتظار شکسته می شود...

و بغض تنهایی من

مغلوب وجود تو میشود .....

هر کس می آید مسافر است

می شکند...

هم نمازش را

هم دلم را..

با یک نگاه...

با یک نفس شاید

چقدر دلم تنگ است برای دیدن اون.....

مثل نیاز انسان به آفتاب و شمع

هنوز هم گاه گاهی
از شیشه ی شکسته ی پنجره
قاصدکی می آید
همه را می گیرم
نگه می دارم
شاید از تو با خبر باشند

......

دیگه‌ خیلی‌ وقته‌ حافظ‌ غزل‌ آخرُ خونده‌