اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

غمگینم...

شنیده ام
از صبح آفرینش تا شام قیامت

تنها چیزی که زیبا می ماند

زن است

به روزهای ابری رسیدم

به باران

به نمی دانم نعره کلاغ ها درباد

وآواز زنی که مرا در انتهای "نشاط" آواز می دهد

تنها...تنها...تنها....

فریاد ....... اینها برای مرگــم کا[!]ت

وقتی معادله وجودم پر ازمجهول شدومن از همه مجهولتر...

نخ به نخ سیگار برگم را
پیک به پیک مشروب تلخم را

ورق به ورق قرصهای خوابم را

آه به آه تمام دردم را

به گلویم سپرده ام

گلویی که پر از درد و بغض است

به این امید که شاید

بتوانم زودتر راه نفس کشیدنم را سد کنم

کدام قلب...؟ کدام چشم...؟ مرا عاشقانه می خواند...؟

من به دلگرمی کدامین دست، از این جاده بگذرم...؟



لحظه های تلخ مرا، تنها، شیرینی یک سیب رسوا می کند.