اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بخشنده ای بود!

شاید

انتهای باغچه را به یاد نمی آورند


یاس ها...

آندم نتوان گفت که دل دارد وقلبی
کاین قصه ی عشاق چنین گفته و ...حاکیست
کز عشق برون بودن ما دست دلی نیست
کاین قسمت انسان به همین منزل خاکیست

باران که میزند....

منم گشنمه
تشنمم هم هست

پشت این درهای بسته
آسمان
صاف و آبی
جاده
سبز
لحظه
آفتابی
راستی گلها چه سرخند
قلب من اما...!

خنده های بی اختیار

گریه های من

در کوپه ای خالی

اینبار به مقصدی دیگر

شهری دیگر

اتاقی دیگر!

سرزمین من

فقط هذیان شبانه است