اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خواستیم برخیزیم

لبخند بزنیم

انحنای لبمان اما

یار نشد

و عصای ترد معرفت

شکست

شکلِ شمایلِ رقیقِ دریا،در جریانم

دلتنگی عزیز...

رهگذر...

چه روزهای بدی در پیش دارم

من از دروازه های بسته ی این شهر بیزارم

زخم سینه‌ام را می‌خاراند....

فکر کن
...شک کن
...دو دل شو
پشیمون شو

اما وقتی که پریدی



اگه وسط راه پشیمون شدی



بازی رو باختی