اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گدازه های این آتشفشان خشمگین
كم كم سرد و سخت و بي مزه می شوند
ولی امان از جای سوختگی های زمین...

از عشق بازی پروانه در انتهای پیلگی

از تلاقی پاهای دختران پیش از تاب خوردن دامنشان در باد

و تداخل امواج رادیو با دریاهای شمال

که می گفت:

"یک نفر در آب دارد می سپارد جان"

دروازه کوبه ندارد

به سرم می کوبد

گفتی کجای قصه سرم به سنگ خورد؟

ولی من هنوز در اولین سر مشق آن مانده ام!

نه ایراد از من است

و نه از قلم های بی گناه

تو را می نویسم

اما نمی بینی

لای هیچ سطری هم پنهان نمی شوی

حتی میان هیچ خشمی هم مچاله نمی شوی!

این کاغذ ها هستند

که تو را نمی پذیرند

مبادا نامت

عاشقشان کند!

سفر هر که را دیده ام، برده است

خیال خیس میبافم

آی مردم ..

ببارید ای ابرهای شمالی!

از آشناحی با شماح خوشبختحم...من هم احنیشتحنم